ÇİLEK YAYINLARI

MUSTAFA BAYDEMİR

BU KİTAP PEYGAMBER EFENDİMİZİN HAYATI İLE İLGİLİ BULMACALARDAN OLUŞUYOR. SİYER EĞİTİMİ İÇİN ÇOK EĞLENCELİ, GÜZEL BİR KAYNAK. BULMACALAR FOTOKOBİ İLE ÇOĞALTILIP HER DERSTE  BİR-İKİ TANESİ ÇÖZÜLÜP, EFENDİMİZİN HAYATINDAN KONUYLA İLGİLİ BİRKAÇ METİN DE ANLATARAK KONU İŞLENEBİLİR.

KİTAPÇILARDA BULUNABİLİR. İNTERNETTEN SATIN ALMAK İÇİN ŞU SAYFAYA GİDİNİZ:

http://kitapyurdu.com/kitap/73040/hazretipeygamberinhayatibulmacakitabi3

AYŞE ŞENER YURTSEVEN

ŞULE YAYINLARI

İLKÖĞRETİM SEVİYESİNDE HAZIRLANMIŞ BİR ÇALIŞMADIR. BOL GRAFİK KULLANILMIŞTIR. ÇOCUKLARIN SEVİYESİNE UYGUN HADİSLER SEÇİLİP YİNE ONLARIN ANLAYABİLECEĞİ EĞLENCELİ ŞEKİLDE AÇIKLANMIŞTIR.

KİTAPÇILARDA BULUNABİLİR. İNTERNETTEN SATIN ALMAK İÇİN ŞU LİNKİ KULLANABİLİRSİNİZ:

http://kitapyurdu.com/kitap/default.asp?id=84875&sa=39618347

“…Allah, kullarına karşı şefkatli olandır.” (Al-i imran;30) 

Yılda kaç gün oruç tutuyoruz? Otuz, değil mi? Peki ya Rabbimiz otuz değil de peşpeşe yüz gün oruç tutmayı emretseydi buna gücümüz yeter miydi? Herhalde güçsüzlükten elimizi bile kaldıramazdık. 

Peki ya bir günde yirmi vakit namaz kılmak zorunda olsaydık? Bu bize ne kadar da zor gelirdi!

Zenginler mallarının kırkta birini değil de yarısını dağıtmak zorunda olsalardı ne olurdu? Ya da sorumluluklarımız şimdikinden daha ağır ve çok olsaydı? Şimdi kolaylıkla yaptığımız işler o zaman ne kadar da zor olurdu, öyle değil mi? 

Fakat sevgili Rabbimiz bize merhamet etmiş ve kaldıramayacağımız şeylerle bizi sorumlu tutmamış. Sadece bize mi? Mesela arılara çiçeklerden bal yapma işini vermiş. Onlara dağları taşımalarını da emredebilirdi. Ya da bulutlara su yerine toprak da taşıtabilirdi. Herhalde yere düşerlerdi! 

Yüce Rabbimiz insanlara ve diğer tüm varlıklara kuvvetlerinin yeteceği işleri vermiş..Hiçbir varlığa onu zorlayacak işleri emretmemiş. Çünkü Allah, Rauf’tur. Rauf, pek merhametli ve insanları yükümlü tutmada müsamahalı ve yumuşak davranan demektir. O yüzden koca bir sene yiyip içtiğimiz halde sadece bir ay oruç tutarız. 24 saat boyunca kendi isteklerimizi yaptığımız halde namaz sadece 1 saatimizi alır. 40 malımız varsa bunun 39′u bize kalır yalnızca birini yoksullara veririz. Ve diğerleri… Rabbimiz bizim için hep kolaylık dilemiştir. 

Sana hamdolsun ya Rauf! 

“…Doğrusu benim Rabbim, her şeyi gözetleyip- koruyandır.” (Hud;57) 

Kaplumbağaları bilir misiniz? Hani şu çok yavaş yürüyen, sırtında sepsert kabuğu olan uzun ömürlü hayvancık! Bazıları suda yaşar. Sırtlarında taşıdıkları kabuğun ne işe yaradığını hep merak etmişimdir.

Geçenlerde pikniğe gittik. Annem sofrayı hazırlarken kardeşim ve ben ormanda kısa bir keşif turuna çıkmak istedik. Babam,

“Tamam ama fazla uzaklaşmayın. Haydi Allah’a emanet olun!” dedi.

Dereye doğru yürümeye başladık. Kardeşim biraz gevezedir ve çok soru sorar. Tabii ki hemen soru yağmuruna tuttu beni:

“Abi!”

“Efendim?”

“Babam niye bize öyle dedi?”

“Nasıl dedi?”

“Allah’a emanet olun! dedi.”

“İştee..”

“Nasıl işte? Biz kalem miyiz de bizi emanet ediyor?”

“Yok oğlum! Öyle değil.”

“E nasıl?”

“Bir sus da anlatayım!”

“Tamam, konuşanın ağzına yılan girsin.”

“Ya niye öyle diyorsun? Ben konuşacağım şimdi!”

“Ha doğru ya! Tamam senin dışında konuşanın ağzına yılan girsin…”

“Yılanı falan boşver. Ne işi var ağzımızda? Madem sordun, dinle bakalım. Şimdi biz ormanda tek başımıza yürüyoruz değil mi?”

“Evet…”

“Ayağımız kayıp şu dereye düşebilir miyiz?”

“Evet…”

“Peki başımıza daldan sert bir meyve düşebilir mi?

“Düşebilir…”

“Ayağımızı böcek sokabilir mi?”

“Sokabilir…”

“Yani başımıza türlü türlü iş gelebilir, öyle mi?”

“Öyle…”

“O zaman niye çıktık oğlum yola?”

Yaptığım bu şakadan sonra kardeşim oturup ağlamaya başladı: “Ben geri dönüceeem! Beni geri götüüüüüür!” Zor susturdum.

“Sus oğlum. Hiçbir şey olmaz!”

“Nasıl olmaz? Demin bir sürü şey saydın!”

“Ama babam bizi yolcularken ne demişti?”

“Ne demişti?”

“Allah’a emanet etmemiş miydi?”

“Aaa! Eveeet!”

“Yaa! Allah’a emanet etti çünkü Allah Hafız’dır.”

“Hafız ne demek? Kur’an hafızı mı?”

“Hayır değil. Hafız Allah’ın isimlerinden biri. “Koruyup, gözeten” demek.

“Aa! Şimdi anladıııım! Babam bizi Allah’a emanet etti. Çünkü Allah bizi koruyup gözetiyor.”

“Aferin be! Sen büyük adam olacaksın!”

“Dalga geçme yaa…”

“Allah’a emanet ol”un ne demek olduğunu bizim ufaklığa açıkladıktan sonra ceviz ağaçlarının olduğu yere doğru koşma yarışı yaptık. O sırada kardeşimin ayağı bir şeye takıldı ve “pat” diye yere düştü. “Eyvah! Şimdi yandık! Yıkar ortalığı bu…” derken bir de baktım kikir kikir gülüyor. Yanına gidip sordum:

“Ne oldu? Niye gülüyorsun?”

“Şuna baksana!” dedi ve kafasını kabuğunun içine çekmiş öylece duran bir kaplumbağayı gösterdi. Ardından da,

“Abi bak, ikimizi de Allah korudu. Eğer onun kabuğu olmasaydı ben üstüne düşünce ölürdü. Ben de yere kapaklanıp ağzımı burnumu kanatırdım… Öyle değil mi?”

Kaplumbağanın kabuğunun ne işe yaradığını böylece öğrenmiş oldum. Hafız olan Allah her varlığı farklı şekilde koruyormuş meğer… 

“O Allah ki, O’ndan başka ilah yoktur, Melik’tir; Kuddüs’tür; Selam’dır…” (Haşr;23) 

Sevgili Rabbimiz var olmak için başka bir varlığa muhtaç değildir. Çünkü her şeyin ilki ve yaratıcısı O’dur.

O’nun gücü sonsuzdur ve her şeye yeter.

O’nda hiçbir eksiklik yoktur. En yüce olan O’dur ve bütün güzel sıfatların en güzelleri O’ndadır. 

Allah’ın yaptığı bütün işler de yarattıklarını kurtuluşa erdirecek şekilde meydana gelir. Yani Allah neyi yaparsa, neyi yaratırsa o; bizler için en hayırlısıdır. Bizi kurtuluşa götürmek içindir. 

Çünkü Allah’ın bir ismi de ‘Selam’dır. 

Selam: Yarattıklarını her türlü tehlikeden kurtuluşa erdiren, anlamına gelir. 

Peki, diyeceksiniz, bazen savaşlar oluyor ya da görünüşte hiç de kurtuluş gibi görünmeyen olaylar meydana geliyor. Şimdi bunlar da mı bizim iyiliğimiz için? 

Elbette bunlar da bizim iyiliğimiz için. Bizim kötü gördüğümüz olayların sonuçları hakkımızda güzel olabilir. Biz her şeye dıştan baktığımız için olayların iç yüzlerindeki güzellikleri göremiyoruz. 

Bakın size bununla ilgili bir öykü anlatayım. 

`Bir gün okyanusta yol alan bir gemi kaza geçirerek battı. Gemiden tek bir kişi sağ kurtuldu. Dalgalar bu adamı küçük ıssız bir adaya kadar sürükledi. Adam ilk günler kendisini kurtarması için Allah’a yakardı ve yardım bulurum umuduyla ufka baktı. Ama ne gelen oldu, ne giden… 

Daha sonra rüzgardan, yağmurdan ve zararlı hayvanlardan korunmak için ağaç dallarından ve yapraklarından bir kulübe yaptı. Sahilde bulduğu, gemiden artakalan konserve, pusula vs. gibi eşyaları bu kulübeye koydu. Günler hep aynı geçiyordu. Balık avlıyor, pişirip yiyor ve ufku gözlüyor, kendisini kurtarması için Allah’a dua ediyordu. 

Bir gün tatlı su getirmek için yürüyüşe çıkmıştı, geri döndüğünde kulübesinin alevler içinde yandığını gördü. Duman dansede dansede göğe yükseliyordu. Başına gelebilecek en kötü şeydi bu. Keder ve öfke içinde donakaldı.

“Allah’ım, bunu bana nasıl yapabildin?” diye feryat etti. O geceyi üzüntü ve keder içinde geçirdi. O kadar dua ettiği halde Allah’ın bu olayı başına getirmesinden dolayı sitemler etti. 

Ertesi sabah erken saatlerde, adaya yaklaşmakta olan bir geminin düdük sesiyle uyandı. Onu kurtarmaya geliyorlardı!

“Benim burada olduğumu nasıl anladınız?” diye sordu bitkin adam, kendisini kurtaranlara.

Cevap onu hem şaşırttı, hem de utandırdı;

“Dumanla verdiğin işareti gördük!” 

Bu arada, cennetin bir isminin de ‘Daru’s-Selam’ olduğunu biliyor muydunuz? Yani kurtuluş yeri…  Allah bize dünyada nasıl yaşamamız gerektiğini haber vermiş ve ‘eğer benim dediğim gibi yaşarsanız hem dünyada çok rahat yaşarsınız hem de ahirette sizi ‘Daru-s-Selam’a koyarım…” buyurmuş… 

E hadi! Selam olan Rabbimiz bizi Daru’s-Selam’a çağırıyor. Yok mu gitmek isteyen?.. 

Geçenlerde kitapları karıştırırken bir hadise rastladım. Şöyle buyurmuş Peygamberimiz: 

“Bir kul dünyada başka bir kulun ayıbını gizlerse, Allah da kıyamet gününde onun ayıbını gizler.” 

Hoşuma gitti bu hadis. Ayşe Abla’nıza da okudum. O da çok beğendi ve dedi ki:

• Zaten Allah’ın bir ismi de Settar’dır. Yani ayıpları örten.

Yeni bir şey daha öğrenmiştim. Ayşe Ablanıza dedim ki:

• Bu çok güzel bir isimmiş. Pekiyi Allah bizim ayıplarımızı örtmezse ne olacak?
• İnşallah örter, dedi Ayşe ve ekledi, E baksana az önce okuduğun hadiste bunun müjdesini veriyor Peygamberimiz. Eğer biz bu dünyada diğer insanların hatalarını ve ayıplarını örtersek, onları zor durumda bırakmazsak Allah da bizim hatalarımızı örter ve bizi zor durumda bırakmaz.
• Ya biz böyle yapmazsak? diye sordum. Dedi ki:
• İşte o zaman işimiz zor. Çünkü bir kulun kalbini kırarsak Allah bizi affetmez ve bize yardımcı olmaz. Neyimiz var neyimiz yoksa dökülür ortaya hesap günü.

O böyle deyince kendi kendime bir karar aldım. Bundan sonra hiçbir kimsenin hatalarını ne yüzüne ne de arkasından söylemeyeceğim. Hepimizin hatası ve ayıbı var. Ama herkes birbirinin hatasını örterse bir sorun olmaz, etrafa huzur hâkim olur. Aksi takdirde kavgalar, küskünlükler hiç bitmez. Hem Allah da bizim hatalarımızı örtmez. 

Siz ne dersiniz arkadaşlar? Ahirette Allah’ın sizin ayıplarınızı örtmesini istemez misiniz? Elbette istersiniz. O zaman siz de Peygamberimizin dediği gibi başkalarının ayıplarını örtün olur mu? 

Bu arada Allah’ın bir güzel ismini daha öğrenmiş olduk. Tekrar edelim ki unutmayalım: 

Settar: Kulların ayıplarını örten. 
 

Not: Ablalar ismi kendilerine göre değiştirmeliler. 

“…Sen güçlü ve üstün olansın, hüküm ve hikmet sahibisin.” (Bakara;129) 
 

Canımı sıkan olaylarla karşılaştığımda annem daima “Bunda da vardır bir hayır…” der dururdu. Bir gün dayanamayıp sordum:

“Ya anne! Bu olayda nasıl bir hayır olacak ki!”

Annem sakince cevap verdi,

“Evladım. Allah Hakim’dir. Yani hikmetle iş yapandır. Onun yaptığı her işte biz bilemesek de muhakkak bir hikmet saklıdır.”

Yine anlamamıştım:

“İyi de anne bu nasıl oluyor? Ben onu merak ediyorum…” dedim..

Annem, “Hımm… Öyleyse bu öykü merakını giderecektir” dedi ve anlatmaya başladı: 

Köyün birinde bir yaşlı adam varmış. Çok fakir. Ama kral bile onu kıskanırmış.. Öyle dillere destan bir beyaz atı varmış ki. Kral at için ihtiyara nerdeyse hazinesinin tamamını teklif etmiş ama adam satmaya yanaşmamış.

 
“Bu at, bir at değil benim için.. Bir dost. İnsan dostunu satar mı?” dermiş hep. Bir sabah kalkmışlar ki, at yok.. Köylü ihtiyarın başına toplanmış..

 
“Seni ihtiyar bunak.. Bu atı sana bırakmayacakları, çalacakları belliydi. Krala satsaydın, ömrünün sonuna kadar beyler gibi yaşardın. Şimdi ne paran var, ne de atın” demişler.. ihtiyar: 
 
“Karar vermek için acele etmeyin” demiş.. Sadece ‘At kayıp’ deyin. Çünkü gerçek bu.. Ondan ötesi sizin yorumunuz ve verdiğiniz karar. Atımın kaybolması, bir talihsizlik mi, yoksa bir şans mı, bunu henüz bilmiyoruz. Çünkü bu olay henüz bir başlangıç. Arkasının nasıl geleceğini kimse bilemez..”

 
Köylüler ihtiyar bunağa kahkahalarla gülmüşler. Ama aradan 15 gün geçmeden, at bir gece ansızın dönmüş.. Meğer çalınmamış, dağlara gitmiş kendi kendine. Dönerken de, vadideki 12 vahşi atı peşine takip getirmiş. Bunu gören köylüler toplanıp ihtiyardan özür dilemişler. “Babalık” demişler. “Sen haklı çıktın. Atının kaybolması bir talihsizlik değil adeta bir devlet kuşu oldu senin için. Şimdi bir at sürün var.”

 
“Karar vermek için gene acele ediyorsunuz” demiş ihtiyar.. Sadece atın geri döndüğünü söyleyin. Bilinen gerçek sadece bu. Ondan ötesinin ne getireceğini henüz bilmiyoruz. Bu daha başlangıç.. Birinci cümlenin birinci kelimesini okur okumaz kitap hakkında nasıl fikir yürütebilirsiniz?..” 
 
Köylüler bu defa ihtiyarla dalga geçmemişler açıktan ama, içlerinden “Bu herif sahiden gerzek” diye geçirmişler.. Bir hafta geçmeden, vahşi atları terbiye etmeye çalışan ihtiyarın tek oğlu attan düşmüş ve ayağını kırmış. Evin geçimini temin eden oğul şimdi uzun zaman yatakta kalacakmış. Köylüler gene gelmişler ihtiyara. “Bir kez daha haklı çıktın” demişler. 
 
“Bu atlar yüzünden tek oğlun bacağını uzun süre kullanamayacak. Oysa sana bakacak başkası da yok.. Şimdi eskisinden daha fakir, daha zavallı olacaksın” demişler.. ihtiyar “Siz erken karar verme hastalığına tutulmuşsunuz” diye cevap vermiş.

 
“O kadar acele etmeyin. Oğlum bacağını kırdı. Gerçek bu.. Ötesi sizin verdiğiniz karar.. Ama acaba ne kadar doğru. Hayat böyle küçük parçalar halinde gelir ve ondan sonra neler olacağı size asla bildirilmez.” 

Birkaç hafta sonra, düşmanlar kat kat büyük bir ordu ile saldırmış. Kral son bir ümitle eli silah tutan bütün gençleri askere çağırmış. Köye gelen görevliler, ihtiyarın kırık bacaklı oğlu dışında bütün gençleri askere almışlar. Köyü matem sarmış. Çünkü savaşın kazanılmasına imkan yokmuş, giden gençlerin ya öleceğini ya esir düşüp köle diye satılacağını herkes biliyormuş. 
 
Köylüler, gene ihtiyara gelmişler.. “Gene haklı olduğun kanıtlandı” demişler. 
“Oğlunun bacağı kırık, ama hiç değilse yanında. Oysa bizimkiler belki asla köye dönemeyecekler. Oğlunun bacağının kırılması, talihsizlik değil, şansmış meğer.” 
 
“Siz erken karar vermeye devam edin” demiş, ihtiyar.. Oysa ne olacağını kimseler bilemez. Bilinen bir tek gerçek var. Benim oğlum yanımda, sizinkiler askerde.. Ama bunların hangisinin talih, hangisinin şanssızlık olduğunu sadece Allah biliyor.” 

Annem bu öyküyü bitirdikten sonra merakımdan eser kalmamıştı. “Vay be!” dedim, “Allah’ın her yaptığı işte bir hikmet varmış…” 

“..Şüphesiz O, tevbeleri kabul edendir, esirgeyendir.” (Bakara;37)  
 

Bazı insanlar “Benim dağlar kadar günahım var. Tövbe etsem de kabul olmaz…” diyorlar. Ben de onlara hep “Allah Tevvab’dır. Tövbeleri çokça kabul edendir. Neden ümitsizliğe düşüyorsunuz?” diyorum. Bir keresinde babama onların bu düşüncesini söylediğimde bana,

“Yavrum, insanların ne kadar çok günahı olursa olsun Allah’ın merhameti onların günahından daha çoktur” dedi ve bana bir kıssa anlattı. Meğer bu kıssayı Peygamberimiz (sav) sahabelerine anlatmış. Çok hoşuma gitti, ben de size anlatmak istiyorum: 

Bir adam vardı. 99 kişiyi öldürmüştü. Yeryüzünün en salih kişisini aramaya koyuldu. Ona bir rahibi gösterdiler. Rahibe gitti ve sordu;

• Ben 99 kişiyi öldürdüm. Allah bu durumda benim tövbemi kabul eder mi?

Rahip şöyle dedi;

• Hayır. Senin gibi birinin tövbesini Allah kabul etmez.

Bunun üzerine o adam sinirlendi ve rahibi de öldürerek katlettiği insanların sayısını 100’e çıkardı.

Bir müddet sonra adam tekrar tövbe etmeye karar verdi ve gene yeryüzünün en salih kişisini aramaya koyuldu. Bu sefer adama bir alimi gösterdiler. Adam alime şöyle dedi;

• Ben yüz kişiyi öldürdüm. Allah benim tövbemi kabul eder mi?

Alim ona şöyle dedi;

• Seninle tövben arasına kim girebilir ki? Allah tövbeleri kabul edendir.

Bunun üzerine adam tövbe etti ve alim ona şöyle tavsiyede bulundu;

• Sen geldiğin yere geri dönme. Orası kötü insanların yurdudur. Seni yoldan çıkarıp tekrar o kötü işlere dönmene sebep olabilirler. Falan yerde iyi insanların yaşadığı bir belde var. Oraya git ve hayatına orada devam et.

Adam alimin tavsiyesine uyarak yola çıktı. Yolda ecel yetişti ve öldü. Başına azap melekleri ve rahmet melekleri geldiler. Azap melekleri;

• Bu adam yüz kişiyi öldürmüş bir günahkardır. Bunun hakkı azaptır. Biz almalıyız, dediler.

Rahmet melekleri;

• Öyle olsa bile bu adam tövbe edip pişman oldu, bu adamı biz almalıyız, dediler.

Bunlar aralarında tartışaduruyorlarken insan kılığına girmiş bir melek oraya geldi. Rahmet ve azap  melekleri bu meleği kendilerine hakem kılıp aramızdaki anlaşmazlığı çöz dediler.

Bunun üzerine insan kılığına girmiş melek şöyle dedi;

• Adamla geldiği yer ile gideceği yer arasındaki mesafeyi ölçün. Hangisine daha yakınsa o tarafın melekleri bunu alıp götürsün.

Ölçtüler ve adam geldiği yere yakın çıktı. Bunun üzerine azap melekleri adamı götürmeye hazırlanıyorlarken adamın cesedi göğsü üzerine zıplayarak kendini iki adım ileri attı. Tekrar ölçtüler ve adam gideceği yere yakın çıktı. Adamı rahmet melekleri alıp götürdü. 

İşte böyle, arkadaşlar. Bir insanın ne kadar çok günahı olursa olsun pişman olup tövbe ettiği zaman sevgili Rabbimiz onu muhakkak bağışlayacaktır. Çünkü Allah Tevvab’dır. Tevvab; tövbeleri çokça kabul eden, demektir. 

“…Allah, mü’minlerin velisidir.” (Al-i imran;68) 

Martılar oldukça uzun bir yoldan geliyorlardı. Artık kanatları yorulmuştu fakat yakınlarda dinlenebilecekleri bir kara parçası da görünmüyordu. Kara kara ne yapacaklarını düşünürken bir rüzgarla etrafa savruldular.

“Yol açın! Yol açın!” diye bağırıyordu biri. Toparlanıp sesin geldiği yöne baktılar.

Kocaman bir bulut kümesi hızla kendilerine doğru gelmekteydi. Bu kötü haberdi. Belli ki bu siyah bulutlar bir ülkeye yağmur götürmekle görevliydiler. Eğer bulutların içinde kalacak olursalar yönlerini bulmaları güçleşecekti. “Eyvah! Ne yapacağız şimdi?” diye haykırdı martılardan biri. Bazıları var güçleriyle uçmaya başlamışlardı bile. Bir kısmı da, “Bunlar bizden hızlılar. Ne kadar gayret etsek de bulutlardan uzaklaşamayız…” diyerek oldukları yerde beklemeye başladılar.

Kısa zaman sonra her taraf simsiyah olmuştu. Bulutların içinde kalan martılar birbirlerini dahi göremez oldular.

“Şimdi ne yapacağız? Hangi yöne doğru uçacağız?” diye sordu biri.

“Sanırım bir süre hiç yön değiştirmemek en iyisi.” dedi bir diğeri.

Öteki üzgün üzgün,

“İyi ama o zaman bulutlar nereye giderse biz de oraya gideriz. Bunlar yağmur bulutu olduğuna göre sıcak bir ülkeye gidiyor olamazlar…” dedi.

O zamana kadar hiç konuşmayan Bilge Martı hafifçe öksürdü ve konuşmaya başladı,

“Sevgili martılar! Kendinizi boş yere hırpalamayın. Biz sıcak bir ülkeye gidip oradaki görevlerimizi yerine getirdik. Daha sonra orası soğumaya başlayınca bir başka sıcak ülkedeki görevlerimizi yerine getirmek için yola çıktık. Yani üstümüze düşeni yaptık. Bundan sonra elimizde olmayan olaylar için tevekkül etmemiz lazım.”

Martılardan biri sordu,

“Bilge Martı! Tevekkül ne demek?”

“Tevekkül, bir iş için elinden gelen gayreti gösterip sonucu Allah’a bırakmaktır” dedi Bilge Martı ve devam etti,

“Unutmayın! Allah Veli’dir…”

Martılar hep bir ağızdan,

“Veli mi? O da ne?” diye haykırdılar. İşte yeni bir şey daha öğrenmişlerdi. Bilge Martı hafifçe güldü ve,

“Veli, itaatkar kullarının dostu demektir. Yoksa siz itaatkar değil misiniz?” dedi.

Martılar,

“Elbette itaatkarız…” deyince Bilge Martı şöyle cevap verdi,

“Öyleyse sabredin. Veli olan Rabbimiz bize yardım edecektir…”

Az sonra ortalık aydınlanmaya başladı. Martılar bulutların dağılmakta olduğunu farkettiler. Hep birlikte ışığın olduğu yere doğru kanat çırptılar. Bir de ne görsünler! Sıcacık güneş! Aşağıdaysa kocaman bir ülke…

Yağmur bulutları onları gelmek istedikleri yere taşımıştı.

Hep birlikte Bilge Martı’nın yanına uçtular ve ona,

“Haklıymışsın, Allah bizim velimiz, dostumuzmuş… Baksana bizi kolayca yeni yurdumuza getirdi… ” dediler.

“…Çünkü O, çok bağışlayan, şükrün karşılığını bol bol verendir.” (Fatır;30) 

Vaktiyle bir adam uçsuz bucaksız bahçesinin bir köşesine bir elma tohumu ekti.

Bu elma tohumu toprağın altında daima şükrederdi:

“Ey yüceler yücesi Rabbim! Beni bu toprağın altına koydurarak çürümekten koruduğun için Sana sonsuz şükürler olsun.”

Şükredenlere nimetini artırmayı seven Rabbi bu kez onun için yağmur yağdırdı, bahçıvanı o tohumun hizmetine verdi. Bir zaman sonra tohum gelişti ve bir filiz haline geldi. Toprağın üstüne dalını uzattı ve harika kainatla tanıştı. Bu kez,

“Sevgili Rabbim! Bana bu güzellikleri görme imkanı verdiğin için Sana ne kadar şükretsem azdır. Beni sonsuza dek o toprağın altında da tutabilirdin. Ama ikram edip beni bu birbirinden güzel varlıklarla tanıştırdın…” dedi.

Şükretmeye en çok layık olan Rabbi bu kez güneşi de filiz haline gelen tohumun hizmetine verdi. Yağmur da her zamanki gibi görevine devam ediyordu. Filizin en yakın arkadaşı gezmeyi çok seven rüzgardı. Rüzgar gidip gördüğü yerleri filize anlatıyor ve filiz de onun anlattıkları karşısında hayretler içinde kalıyordu.

Bir zaman sonra filiz gelişti, dalları çoğaldı. Bu durum karşısında o yine şükrediyordu. O şükrettikçe Rabbi onu yapraklarla süsledi. Artık yemyeşil bir ağaçtı küçük tohum.

Bir gün şöyle dedi,

“Ey cömert Rabbim! Küçücük bir tohumken beni toprağın altına koyup yok olmaktan korudun, ardından yağmur yağdırıp beni büyüttün ve yeryüzüne çıkardın, ardından güneşin ışıklarını yayıp beni geliştirdin, ardından yemyeşil yapraklarla süsledin. Sana nasıl şükredeceğimi bilemiyorum…”

O böyle şükrederken Rabbi onun dallarınca meyveler yarattı. Bir elma ağacıydı artık! Kıpkırmızı, sulu meyveleri vardı. Sevincini tarif etmeye imkan yoktu. Bunun için Rabbine sürekli şükretti. Ve Rabbi o şükrettikçe nimetini artırdı, her gün biraz daha biraz daha meyvesi oldu. Bir gün rüzgarla konuşurlarken elma ağacı ona şöyle dedi,

“Dostum! Eskiden ne haldeydim şimdi ne haldeyim! Rabbimizin büyüklüğünü görüyor musun?”

“Evet” diye cevap verdi rüzgar, “Keşke herkes senin gibi Rabbimizin nimetlerini farkedebilse…”

Bunun üzerine elma ağacı,

“Haklısın” dedi, “O’nun Şekur olduğunu bilseler ne çok şükrederlerdi…”

“Şekur, yani şükredilmeye en çok layık olan…” dedi rüzgar.

Elma ağacı ekledi,

“Ve şükreden kullarına nimetini fazlalaştıran…”